Artikel Wetthra: De Wildste dromen van onze politici

Ik ben geen dromer, laat staan over mijn gemeente. Ik zou Wetteren naar het zuiden willen verplaatsen, de Provence misschien. De zon brengt de mensen buiten, brengt ze samen. De zon maakt rustig, onthaast. De zon tovert een glimlach op de gezichten, lachende mensen zijn verdraagzamer.

Wij kunnen Wetteren niet naar het zuiden verplaatsen en de zon kunnen wij niet naar hier halen. Maar wij kunnen dat warme gevoel bij ons opwekken. Wij moeten de mensen naar buiten brengen, de mensen moeten samen gaan leven over de generaties heen. Onze kinderen moeten een plaats krijgen in ons straatbeeld. De senioren moeten hun stoel weer op de stoep kunnen zetten en met mekaar keuvelen. Het levenslang thuis wonen is de wens van velen, maar dat begint in de eigen buurt.

Dit betekent dat de omgeving moeten veranderen. In de eerste plaats moet er openbare ruimte gemaakt worden om buiten te komen, liefst groene ruimte voor de vele mensen die op de appartementen wonen. Openbare ruimte mag niet overal alleen maar bruikbaar zijn om met de auto te rijden. Mensen worden naar buiten gelokt als er iets te beleven valt. Wetteren moet bruisend worden, waar iedereen wil zijn, blijven en naar toe komen.

Misschien al in de ontwaakfase komt de gedachte aan een optimaal gebruik van de belastingen, aan een dienstverlening op maat van iedereen, aan winkelstraten zonder leegstand, van werk in eigen streek, van auto’s die niet in files staan en hopeloos op zoek zijn naar een parkeerplaats, van veilige fietspaden, aan een sportinfrastructuur die ons allen in beweging brengt, …

Klaar wakker komt de ontnuchtering dat de politici, wat ze ook denken, het niet alleen kunnen. Iedereen, jong en oud, zal moeten meedenken, meepraten, meewerken willen wij één worden in dat warme Wetteren. En laat dat nu net geen droom zijn, maar een wens voor ons allen.