Getuigenis van een bezorgde vader

Als “jonge” vader van twee kleine koters ben ik bevoorrecht getuige. Een zomer (en zeker deze warme zomer van 2018) is naast zalig soms ook wel druk.

Spelen, ravotten, de collectie gezelschapsspelletjes vliegt er meermaals door. Je wringt je in bochten om je kinderen een onvergetelijke zomer te bezorgen. Vaak is ondankbaarheid echter ’s werelds loon.

Met een klein hartje stond ik op 31 juli aan het station van Wetteren, mijn kleine / grote meid ging voor de tweede keer op chirokamp. Rond mij een mix van bange hartjes, blije gezichten, vriendjes en vriendinnetjes voor het leven… en ouders met het vooruitzicht op enkele dagen rust en vooral gemis Zes dagen en vijf nachten zijn ze weg (een eeuwigheid).

Via sociale media krijgen we af en toe berichten dat alles goed gaat, dat iedereen blij en tevreden is, dat de kinderen zich amuseren en de buikjes gevuld worden met lekker eten. We zijn gerustgesteld!

Zondag vijf augustus, als we eerlijk zijn hebben we (ondanks of net vanwege de rust in huis) echt wel afgeteld naar dit moment. Om twaalf uur worden we verwacht op het kampterrein. Kwart voor twaalf stipt geeft de GPS aan dat het nog één minuutje rijden is. De eerste blik na zes lange dagen doet deugd! Je merkt aan de verhalen in de auto dat ze ervan genoten heeft, dat ze zes dagen alle zorg kreeg die ze verdiende.

De leidersploeg, de kookploeg, de TP (dienst tegen pijntjes) … de lijst met mensen om te danken is (te) lang. Daarom een woord aan dank aan alle vrijwilligers die bij elke jeugdbeweging – speelplein – zomerkamp… onze kinderen omringen met alle zorgen. Jullie zijn geweldig, en dat wordt gewaardeerd!

Wouter Van den Berghe, een bezorgde vader